Systemy epoksydowe

Dobór żywicy i utwardzacza

Typ żywicy oraz utwardzacza (lub inicjatora w przypadku poliestrów) wybiera się zawsze pod kątem końcowego zastosowania wyrobu. Przy laminowaniu ręcznym kluczowy jest czas pracy – musi wystarczyć na przesycenie wszystkich warstw.

Utwardzanie odbywa się zwykle w temperaturze otoczenia. Jeśli element ma pracować w wyższej temperaturze, można go dogrzać, podnosząc temperaturę stopniowo, zgodnie z zaleceniami producenta żywicy.

Wyrób modeli i form

W laminowaniu ręcznym, natrysku i wtrysku wszystko zaczyna się od modelu. Buduje się go z drewna i sklejki, glin modelarskich, sztywnych pianek i kitów, a w razie potrzeby wzmacnia cienkim laminatem. Gotowy model stabilizuje się cieplnie, wykańcza lakierem poliuretanowym lub topkotem i przygotowuje płaszczyzny podziału – w formach wieloczęściowych z kołkami lub tulejami pozycjonującymi. Na koniec nakłada się separator.

Materiał formy wynika z wielkości serii i technologii. Prototypy powstają w formach z gipsu, drewna, pianek i szpachlówek (także epoksydowych); formy produkcyjne do metody kontaktowej – z laminatu, często z pianką lub balsą; do wtrysku – z betonu polimerowego lub metalu.

Budowę formy zaczyna się od żelkotu do form, nałożonego na model z separatorem – od niego zależą jakość powierzchni i żywotność formy. Potem jedna, najwyżej dwie warstwy maty przesycone żywicą o niskim skurczu, a kolejne warstwy dopiero po utwardzeniu poprzednich. Epoksydy wysokiej jakości z wolnymi utwardzaczami wyraźnie zmniejszają ryzyko skurczu i uszkodzeń intensywnie używanej formy.

Przed pierwszym użyciem formę zabezpiecza się sprawdzonym separatorem – twardym woskiem carnauba lub płynnym woskiem semipermanentnym bez silikonu – ściśle według instrukcji producenta.